سندروم گیلن باره

  • 27 شهریور 1399

سندروم گیلن باره چیست؟

در این بیماری سیستم ایمنی بدن به سیستم عصبی ( اعصاب خارج از مغز و نخاع) حمله می‌کند. شروع این بیماری همانند بیماری عفونی ویروسی و باکتریایی است. اما با گذشت چند هفته ضعف عضلانی، از بین رفتن واکنشهای رفلاکسی و بی‌حسی در پا این بیماری پیشرفت می‌کند و بیمار را با چالش‌های زیادی رو به رو می‌کند.
مطالعات نشان داده‌اند که این بیماری در میان افراد مسن شیوع بیشتری دارد. همچنین، مردان بیشتر از زنان به این بیماری مبتلا می‌شوند. البته خبر خوب این است که معمولا تمامی افراد مبتلا پس از 6 ماه و یا یک سال بهبودی کامل پیدا می‌کنند و احتمال بازگشت این بیماری بسیار کم است.

اما مراقبت‌های درست و مناسب در زمان ابتلا به این بیماری اهمیت بسیار زیادی دارد. مطالعه‌ای در آمریکا نشان داده است که از هر 100000 نفر یک نفر به این بیماری مبتلا می‌شود. فیزیوتراپی، مشاوره و کاردمانی نقش بسیار مهمی در بهبودی این بیماری دارد. طبق آمار 80 درصد افراد پس از بهبودی از این بیماری می‌توانند بدون کمک راه بروند و تنها 5 تا 10 درصد افراد نیاز به کمک دارند .

انواع سندروم گیلن باره

این بیماری قسمتهای مختلف بدن را در گیر می‌کند که انواع مختلف آن به شرح زیرند:

  • شایع‌ترین نوع این بیماری ضعف عضلانی و گسترش آن از قسمت پایین بدن به سمت بالاست که در اصطلاح علمی به آن پلی رادیکولونوروپاتی حاد دمیلینه کننده می‌گویند.
  • نوع دیگر این بیماری فلج چشم و عدم تعادل در هنگام راه رفتن است. به این بیماری سندروم میلر فیشر می‌گویند.
  • نوع دیگر این بیماری ایجاد بی‌حسی و حرکتی در دست و پاست که به آن نوروپاتی اکسونی حسی حرکتی حاد می‌گویند.

علائم شروع این بیماری کدامند؟

هر بیماری خود را با علامت خاصی نشان می‌دهد. بنابراین شناخت علائم بیماری نقش بسیار مهمی در درمان به موقع آن دارد. این بیماری با ضعف و احساس گزگز و یا سوزن شدن در پاها شروع می‌شود. شروع این بیماری معمولا بسیار ناگهانی است. این علائم ابتدا در پاها و سپس در دست و صورت به وجود می‌آیند.

معمولا پس از 4 هفته این بیماری به اوج می‌رسد و ضعف شدید عضلانی بیمار را با حالت فلجی رو به رو می‌کند. از علائم دیگر این بیماری می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • شروع احساس ضعف در پاها
  • عدم تعادل در راه رفتن
  • ناتوانی در بالا رفتن از پله‌ها
  • اختلال در جویدن و بلعیدن
  • اختلال در حرکت چشم
  • اختلال در صحبت کردن
  • درد شدید در بدن
  • اختلال در عملکرد روده‌ها و کلیه‌ها
  • تغییرات فاحش در فشار خون ( افزایش و یا کاهش)
  • اختلال در تنفس
  • افزایش ضربان قلب

سندروم گیلن باره چه مشکلاتی را برای بیماران به وجود می‌آورد ؟

اگر این سندروم نادیده گرفته شود، می‌تواند بسیار مرگبار باشد. زیرا در بیماری سندروم گیلن باره فرد کنترل خود را بر حرکات و عملکرد بدنش از دست می‌دهد.
مشکلات تنفسی، بی‌حسی کامل بدن، آسیب به قلب و آسیب به کلیه و رود از جمله مشکلاتی هستند که در اثر این بیماری به وجود می‌آیند. همچنین اگر بیمار به فیزیوتراپی یا کاردرمانی برده نشود، احتمال زخم بستر نیز وجود دارد.
چه عواملی زمینه ساز بروز این بیماری هستند؟
اکنون ممکن است این سوال برای شما پیش بیاید که چه عواملی زمینه ساز بروز بیماری سندروم گیلن باره هستند. بهتر است بدانید که دلیل اصلی این بیماری مشخص نیست اما این بیماری معمولا با عفونت دستگاه تنفسی و یا دستگاه گوارش آغاز می‌گردد.
برخی عوال نظیر جراحی و واکسیناسیون ممکن است دلیل بروز این بیماری باشند البته این امر بسیار کم رخ می‌دهد. به طور کلی پزشکان بر این عقیده هستند که عفونتهای ویروسی و باکتریایی ممکن است به سیستم ایمنی بدن آسیب وارد کند و سبب بروز این بیماری شود.

چه کسانی در خطر ابتلا به بیماری سندروم گیلن باره قرار دارند؟

تمامی افراد در هر رده سنی می‌توانند به این بیماری دچار شوند. اما مطالعات نشان می‌دهند که مردان بیشتر از زنان در خطر ابتلا به این بیماری قرار دارند. همچنین، با بالا رفتن سن خطر بروز این بیماری افزایش پیدا می‌کند.

افرادی که به انواع عفونت ویروسی مانند عفونت ویروسی آنفولانزا و یا عفونت باکتریایی ریه مبتلا می‌شوند ممکن است به این بیماری نیز دچار شوند. همچنین افرادی که از بیماری سرطان سیستم لنفاوی رنج می‌برند در خطر بیشتر ابتلا به این بیماری قرار دارند.

سندروم گیلن باره چگونه تشخیص داده می‌شود؟

بیمار معمولا با علائم بی حسی در دست و پا و ضعف عضلانی آغاز می‌گردد. پزشک با دیدن این علائم موارد زیر را برای تشخیص تجویز می‌کند:

  • اکترومیوگرافی ( در این روش الکترودهایی به عضلات متصل می‌شوند تا فعالیت عضلات را بررسی کنند)
  • پونکسیون کمری یا آزمایش ال پی ( در این روش نمونه‌ای از مایع مغز نخاع برای بررسی میزان پروتئین استخراج می‌شود، آب نخاع افراد مبتلا به سندروم گیلن باره معمولا پروتئین بالایی دارد)