کربوکسی درمان سیاهی زیر چشم

  • 21 آبان 1399

کربوکسی تراپی یا درمان با استفاده از گاز کربن دی اکسید از جمله روش‌های پرطرفدار و فراگیر جوانسازی پوست در دنیا است. قدمت این روش درمانی به دهه‌ی ۱۹۳۰ میلادی باز می‌گردد و به مرور شاهد توسعه و ارتقای عملکرد آن بوده‌ایم. پژوهش‌های نسبتاً زیادی در حوزه‌ی کربوکسی تراپی انجام شده که همه‌ی آن‌ها نشان از تاثیر بالا و عوارض کم این روش درمانی می‌دهند. کربوکسی تراپی می‌تواند به بهبود انعطاف‌پذیری، افزایش خونرسانی، محو کردن چین و چروک‌ها، تحریک کلاژن سازی و از بین بردن چربی‌های موضعی پوست کمک کند. روش درمانی موثر و مقرون به صرفه‌ای که در این مقاله می‌خواهیم به طور کامل معرفی کنیم.

کربوکسی تراپی چیست؟

بگذارید پیش از این وارد جزئیات این روش درمانی شویم، چند نکته‌ی اساسی را خیلی سریع باهم مرور کنیم:

درباره

  • کربوکسی تراپی روشی برای درمان سلولیت، ترک‌های پوستی، سیاهی زیر چشم و جوانسازی پوست است.
  • مبدا این روش به کشور فرانسه و دهه‌ی ۱۹۳۰ باز می‌گردد.
  • از این روش درمانی می‌توان در پلک‌ها، صورت، گردن، دست‌ها، باسن، شکم و پاها استفاده کرد.
  • در این روش از گاز کربن دی اکسید استفاده شده که به طور طبیعی در بدن تولید می‌شود.

ایمنی

  • کربوکسی تراپی نوعی مزوتراپی است و در همه جای دنیا به شکل رایجی استفاده می‌شود.
  • تا کنون عوارض جانبی شدید یا دائمی در مورد این روش مشاهده نشده است.

دشواری

  • کربوکسی تراپی یکی از سریع‌ترین و ساده‌ترین روش‌های جوانسازی پوست است.
  • جلسات درمانی معمولاً بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه طول می‌کشد.
  • بلافاصله بعد از درمان می‌توانید به کارهای روزمره مشغول شوید.
  • فقط در مورد درمان سلولیت، باید تا ۲۴ ساعت بعد از درمان از رفتن در وان یا شنا خودداری کنید.

تاریخچه کربوکسی تراپی

کربوکسی تراپی یا کربن دی اکسید تراپی (CDT) تکنیک جدیدی در علم پزشکی محسوب نمی‌شود. این روش در دهه‌ی ۱۹۳۰ در کشور فرانسه ابداع شد. فرانسوی‌ها متوجه شده بودند که حمام کردن یا شنا در آبی که درصد بالایی از گاز دی اکسید کربن دارد، موجب بهبودی سریع‌تر زخم‌ها و آسیب‌های پوستی می‌شود.

در دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی، جراحان قلب از کربوکسی تراپی برای درمان بیماری‌های عروقی که ناشی از مشکلات خونرسانی به بافت‌ها یا تجمع چربی در عروق بود، استفاده کردند. نهایتاً در سال ۱۹۹۵، کربوکسی تراپی جای خود را در میان روش‌های زیبایی و جوانسازی پوست باز کرد و به سرعت به یکی از روش‌های فراگیر در این حوزه تبدیل شد. عمده کاربردهای این روش در گذشته شامل از بین بردن چربی‌های موضعی و جوانسازی پوست بود. به مرور از کربوکسی تراپی برای بهبود انعطاف پذیری یا الاستیسیته، بهبود خونرسانی به بافت پوستی، رفع چین و چروک‌ها و افزایش کلاژن سازی استفاده شد.

کربوکسی تراپی چگونه کار می‌کند؟

کربوکسی تراپی را می‌توان نوعی مزوتراپی دانست. در این روش گاز کربن دی اکسید به لایه‌های زیرین پوست تزریق می‌شود. کربن دی اکسید وارد بافت‌ها شده و به صورت موضعی در محل تحت درمان انتشار می‌یابد. بدن در واکنش با افزایش میزان دی اکسید کربن، شروع به فعال‌سازی مکانیسم‌های جبرانی می‌کند. حتماً می‌دانید که گاز دی اکسید کربن در فرآیند تولید انرژی توسط سلول‌های بدن ما تولید می‌شود. سلول‌ها با استفاده از مواد غذایی (مثل قندها) و گاز اکسیژن، در فرآیند تنفس سلولی، انرژی و دی اکسید کربن تولید می‌کنند. برای همین بدن ما به طور مداوم به اکسیژن نیاز دارد و دی اکسید کربن تولیدی را با بازدم دفع می‌کند.

جوانسازی با استفاده از واکنش طبیعی بدن

وقتی در حالت طبیعی در یک بافت میزان دی اکسید کربن زیاد می‌شود، یعنی یا میزان ورود اکسیژن کم بوده یا خونرسانی به آن بافت کاهش یافته است. چون دی اکسید کربن به کمک خون از بافت‌های بدن به ریه انتقال می‌یابد تا دفع شود. بدن برای جبران این دو مشکل احتمالی، خونرسانی به آن بافت را افزایش می‌دهد. پس در واقع در کربوکسی تراپی، فرآیندهای طبیعی بدن را تحریک می‌کنیم تا به نتایج دلخواه برسیم.

بعد از تزریق دی اکسید کربن به زیر پوست، حدود ۷۰ درصد از این گاز با آب موجود در بافت و خون واکنش می‌دهد و تبدیل به ماده‌ای اسیدی به نام بیکربنات می‌شود. بیکربنات باعث اسیدی شدن محیط بافت و خون موضعی می‌شود و بدن برای جبران این مشکل، خونرسانی به بافت را افزایش می‌دهد. نکته‌ی جالب این است که هرچه محیط بافت اسیدی‌تر باشد، اکسیژن بیشتری به آن وارد می‌شود.

افزایش خونرسانی منجر به جوانسازی می‌شود

برای افزایش خونرسانی بافتی، بدن ما چند راهکار دارد. یکی گشاد شدن عروق کوچک بافتی است. عروق بلافاصله بعد از این که در معرض درصد بالای کربن دی اکسید قرار می‌گیرند، گشاد شده و خونرسانی بافتی را افزایش می‌دهند. در مرحله‌ی بعد، بدن شروع به ترشح فاکتورهای رشد مختلف می‌کند تا در آن محل عروق جدیدی شکل بگیرد و شبکه‌ی خونرسانی گسترده‌تر شود. این فاکتورهای رشد سه تاثیر مهم بر روی بافت می‌گذارند:

  • خونرسانی را افزایش می‌دهند.
  • بافت را تشویق به سوزاندن چربی‌ها می‌کنند.
  • فرآیندهای ترمیمی پوست مانند کلاژن سازی را تحریک می‌کنند.